Micropsia e FOP

Algúns dirán que calquera que probe o LSD poderá experimentar o mesmo que Alicia, o feito é que a micropsia e tamén coñecida como a síndrome de Alicia no país das marabillas, é un intenso trastorno neurolóxico caracterizado por profundos desaxustes na percepción e os sentidos, especialmente a vista. O trastorno fai que o paciente observe os obxectos diferentes de como son realmente, vendo distintos obxectos da súa arredor varias veces dun maior ou menor tamaño, así como de diferentes cores e formas. Por iso, ademais de chamalo así pola popular historia de Lewis Carroll, tamén se lle adoita coñecer como a síndrome de alucinación Liliputiense, aludindo novamente á literatura (As viaxes de Gulliver de Jonathan Swift). O problema desta condición non está nos sentidos ou os órganos como os ollos, senón no cerebro e na capacidade para interpretar os estímulos sensoriais. Este si que é realmente aterrador. A FOP (fibrodisplasia osificante progresiva), cual condición mutante, consiste nunha estraña e progresiva enfermidade na cal o corpo enteiro forma unha sorte de segundo esqueleto. É unha enfermidade de tipo hereditaria e autosómica dominante que, comunmente coñecida como "a síndrome do home de rocha" (debido ao aspecto resultante), fai que os músculos, os tendóns e os ligamentos do corpo humano gradualmente se perdan e rematen convertendo oscificando, osea, en óso. A FOP aínda é un verdadeiro misterio para a comunidade científico-médica, pero algúns trazos, como dedos esaxeradamente grandes ao nacer e un estraño vulto ou especie de terrón crece nas costas nas dúas primeiras décadas de vida. Segundo os expertos, esta condición afecta a unhas 3.300 persoas no mundo enteiro.

Tripofobia

Tripofobia (ás veces chamada fobia de patrón repitente ) é o medo ou repulsión causado por figuras xeométricas moi xuntas, especialmente buratos pequenos e rectángulos moi pequeños. No está listada no Manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais, non obstante miles de persoas afirman ter medo de obxectos con buratos pequenos aglomerados, como favos, formigueiros, fungos e as cabezas nas sementes de loto. La investigación é limitada e Arnold Wilkins e Geoff Cole, que din ser os primeiros en investigala cientificamente, creen que a repulsión non se basea nun medo cultural aprendido. El termo foi acuñado en 2005, como unha combinación do grego trypo (puntazo, perforación ou perforar buratos) e fobia. En 2010, unha enquisa informal feita por un grupo de servizos financeiros para un programa de mercadotecnia citou Tripofobia, o temor dos buratos ou grupos de buratos como o segundo maior temor detrás do medo dos obxectos de madeira (coñecida como xilofobia).

Algúns dos seus síntomas son formigueos, comechón ou comechón no corpo, ansiedade, mesmo nauseas. Esta fobia pode estar relacionada co medo aos parasitos ou ás infeccións.Non confundir coa Dermatopatofobia. Na rede adoita confundirse imaxes reais ou simuladas, destas dúas fobias, nas cales se mostran patróns de infeccións, erupcións e/ou lesións cutáneas ou na área dos ollos en persoas, que poden producir unha impresión forte, de medo, noxo ou repulsión.

CIPA

Moitas persoas considerarían a incapacidade de sentir dor como algo envexable. Non obstante, todo no noso organismo ten un fin específico, e curiosamente é a dor, o que posúe un dos máis importantes. A dor é, literalmente, a barreira que nos impide realizar actividades que manquen o noso corpo. Moitos crerán que é algo intuitivo, non obstante, a dor serve para alertarnos cando o dano causado ao noso corpo non é intuitivo ou visible -como agarrar unha bandexa quente, ou sentarnos sobre un obxecto filoso-.

Se hai alguén que sabe esta problemática son os pais de criaturas con insensibilidade conxénita á dor con anhidrosis -CIPA- unha extremadamente rara desorde xenética que altera o sistema nervioso inhibindo a sensibilidade á dor, frío e calor. Isto é causado xa que a devandita mutación xenética evita a formación de células nerviosas, impedindo deste xeito que os sinais de dor, frío ou calor, cheguen ao cerebro.

A enfermidade é extremadamente rara, só 63 casos foron documentados nos Estados Unidos e, desafortunadamente, adoita ser fatal nos primeiros anos de vida. Ao non recibir estas "alertas" un neno con CIPA pode, doadamente, romper o nocello mentres se encontra xogando e, sen precaución ningunha, continuar coas súas actividades coma se nada pasase, quebrando aínda máis o óso; ou morrer de hipotermia ao non sentir o frío e cubrirse. Un estudo realizado en todo o mundo indica que a maioría de pacientes con CIPA non superan os 3 anos de vida.

O hipo

Cando respiramos, inconscientemente moitos músculos traballan para que o aire entre na nosa boca ou nariz e chegue aos nosos pulmóns a unha gran velocidade. Un dos principais músculos que traballa nesta tarefa é o diafragma.

O diafragma encóntrase situado debaixo dos pulmóns e cando este se contrae ou se dilata é cando inhalamos ou exhalamos. Cando o diafragma se contrae, o tórax se expande e o aire entra en nós, polo outro lado cando o diafragma se relaxa o tórax contráese e o aire sae de nós pola boca ou o nariz.

Agora que sabemos quen é o culpable do impo, podemos pasar a entender cales son as causas de que este nervio frénico se vexa afectado para que teñan lugar as súas anormais contraccións.

Existen moitos causantes deste tipo de reaccións, algúns son de índole psicolóxico mentres que outros son máis ben físicos. Se comemos demasiado ou o facemos moi rápido, pode que a nosa respiración descontrólese e déanos impo.

Por outro lado tamén pode tratarse de algo máis grave como unha irritación no nervio frénico o cal nos pode dar un impo que dure dende varios minutos ata varios días.

O abuso do alcohol ou o consumo de bebidas carbónicas tamén pode provocar o impo. Non obstante, tamén hai razóns psicolóxicas que poden provocalo. Un exemplo moi clásico é a ansiedade, a cal descontrola o nervio frénico impedíndolle que traballe con normalidade.

Neuroloxía

A crenza nun deus, é tan antiga como a humanidade mesma. A necesidade de ter un fundamento espiritual, é común en todas as culturas. Non obstante, isto deixa de ser un fenómeno antropolóxico para os neuroteólogos.

Segundo a neuroteología, a estrutura do cerebro estaría predisposta para ter experiencias espirituais ou metafísicas, incluída a crenza nun deus. Os substratos do sistema límbico, situados no máis profundo do cerebro, son o centro das nosas emocións. O hipocampo e a amígdala cerebral, son estruturas que se asocian coas crenzas relixiosas.

Para demostralo, os investigadores escanear a actividade cerebral de varios suxeitos mentres tiñan os seus estados de meditación ou introspección espiritual. O incremento da actividade cerebral, deixa ver que a diferenza dos non crentes, nos suxeitos relixiosos, a actividade cerebral mostrou un cambio dramático.

A este respecto, os neurocientíficos afirman que esta inusual actividade cerebral ao pensar en Deus, pódese contrastar con outros cerebros de persoas depresivas, obsesivas ou alegres. Ilia Delio, membro da orde franciscana, con grao doutoral en farmacoloxía e teoloxía histórica, di que se sente tentada a pensar nun "módulo Deus" situado no profundo do sistema límbico cerebral».

Esta polémica tese pode dar unha explicación básica sobre as experiencias contadas por persoas cunha alta espiritualidade. Os "neurotransmisores de Deus" estarían presentes en persoas relixiosas e ausentes nos agnósticos e ateos.

A fe en determinada relixión, crearía unha nova rede de transmisores neuronais, alterando completamente o xeito no que o cerebro funciona. Isto explicaría por que os crentes pensarían e sentirían tan distinto dos que non comparten a súa fe relixiosa.

Non obstante, afirma David L. Smith, sacerdote católico e psicólogo clínico, que «a comunidade científica considera a neuroteología unha pseudociencia envolvida polo manto do dualismo cartesiano».

Marihuana

O debate da legalización da marihuana esperta opinións encontradas. Entre os detractores están os que advirten que permitir o seu consumo, podería facer que as persoas se tornen máis violentas, levándoos a cometer delitos moito máis doadamente. É sabido que o consumo desta droga altera as capacidades cognitivas e o estado de ánimo, aletargando e atenuando das respostas do sistema nervioso; non obstante, para a medicina, o seu uso tamén pode ser benéfico reducindo os efectos de moitas enfermidades penosas como o cancro, por exemplo. Pero por que hai persoas que insisten en que a marihuana aumenta o número de crimes? Hai algo de certo?

Particularmente, nos Estados Unidos, onde en 11 estados é legal o consumo medicinal desta substancia, púxose sobre o tapete o debate sobre os efectos sociais da marihuana. Segundo o criminólogo Robert Morris, a aprobación do consumo desta droga podería relacionarse co descenso nalgúns delitos, aínda que é necesario ter cautela ao afirmalo, xa aínda que non hai investigacións científicas de rigor que demostren a relación directa entre consumo e aumento do crime en xeral.

O asalto e homicidio serían os principais delitos que demostran unha redución considerable para ter en conta esta relación entre consumo-delito.

Morris puntualiza que, contrario ao que se puidese crer, o cultivo de plantas de marihuana e os dispensarios se asocian á victimización e por conseguinte ao incremento dramático na pauperización e criminalidade de acordo coas estatísticas tras a legalización.

Estes modelos sobre consumo dan conta dun patrón de variables sociolóxicas e económicas ligadas ás taxas de criminalidade, delincuencia, desemprego, educación universitaria e mesmo o consumo de cervexa. Isto sería un experimento sociolóxico fundamental para observar o comportamento social tras a legalización da marihuana e os seus efectos a longo prazo.

Este estudo sobre a incidencia do consumo de drogas e a súa relación cos delitos podería ser un indicador científico de como unha sociedade no futuro, podería outorgar os seus cidadáns dereitos limitados, facendo desta un modelo de responsabilidade e autorregulación das súas condutas.

A posibilidade de que se consuma unha droga determinada e legal sen consecuencias negativas para unha sociedade parece unha utopía dunha novela de ciencia ficción, pero para a psicoloxía e socioloxía é unha realidade que ten un porvir menos ilusorio do que parece.

O noso universo

Os científicos determinaron que o Universo ten 13.700 millóns de anos, cunha marxe de erro do 1 por cento. As primeiras estrelas naceron apenas uns 200 millóns de anos despois do Big Bang, moito antes do que se pensaba, polo que só sería posible captar a súa luz cun telescopio de luz infravermella, e non co actual observatorio espacial Hubble. O destino do Universo é seguir en expansión eternamente. E a xeometría do Universo é plana, ou sexa, normal, igual que a xeometría que se estuda en secundaria. Pero o resultado que causa maior sorpresa é a composición do Universo.

A materia para nós "normal" é moi escasa, xa que representa apenas o 4 por cento do Universo. A Materia fría escura representa o 23 por cento. O resto foi denominado "enerxía escura". Sobre a materia fría escura sábese moi pouco porque non interactuar coa luz, aínda que a súa presenza é evidente porque si exerce gravidade. Sobre a enerxía escura sábese mesmo menos.

A materia visible -os átomos ordinarios dos que están feitos tanto humanos como estrelas- supón o 4% do universo, mentres que a chamada materia escura frita -sobre a que este físico publicou un destacado estudo en "Nature"- conforma o 21%, é dicir: unha quinta parte do cosmos son unhas partículas elementais que non interactuar e que por iso son difíciles de detectar.

Este ano presentáronse novas probas de que o universo está dominado pola misteriosa materia escura cuxa expansión goberna unha aínda máis misteriosa enerxía escura. Estas novas evidencias alcanzaron o primeiro posto na tradicional lista dos 10 descubrimentos máis importantes que elabora todos os anos a revista Science.

O universo ten unha composición inesperada, ou "exótica", segundo a define polo menos o profesor Carlos Frenk, un dos cosmólogos máis recoñecidos do planeta, quen leva anos recreando e simulando as estruturas cósmicas e a formación de galaxias por medio de grandes supercomputadoras.