Antigravidade

Aínda non se coñece o comportamento das antipartículas nun campo gravitatorio: isto poderíase observar comprobando se un feixe horizontal de positróns ou de antiprotóns provenientes dun acelerador se curva cara a arriba ou cara a abaixo no campo gravitatorio da Terra, pero estas partículas producidas por colisións desprázanse a velocidades próximas á da luz no baleiro, polo que a curvatura a observar estaría na orde dun diámetro nuclear por quilómetro de lonxitude do feixe (0, 000 000 000 000 1 cm), e por agora non é posible medir curvas tan pequenas.

Se as antipartículas ou a antimateria se movesen en sentido inverso á materia común nun campo gravitatorio, botaríase por terra o Principio de equivalencia e con el á teoría xeral da relatividade, aínda que non outras teorías relativistas da gravitación.

Un experimento conceptual polo que se verificaría doadamente a inexistencia de antigravidade é que a gravidade está na masa e non na materia como tal (a antimateria é masa con cargas eléctricas opostas), a masa está un nivel por debaixo da materia bariónica ordinaria -e a materia é masa con cargas eléctricas endóxenas-; polo tanto e porque non existe antimasa ou antiaglutinación de enerxía (anticromodinámica gluónica) pode existir de xeito ningún unha forza gravitatoria repulsiva para coa materia fisicoquímica coñecida. A Lei de Conservación da enerxía-momento, o Principio de equivalencia e por ende a Teoría Xeral da Relatividade serían reafirmados tras isto, quedarían indemnes.

Supernova

Unha supernova é unha explosión estelar que pode manifestarse de forma moi notable, mesmo a simple vista, en lugares da esfera celeste onde antes non se detectara nada en particular. Por esta razón, a eventos desta natureza chamóullelos inicialmente estrelas novas ou simplemente novas. Co tempo fíxose a distinción entre fenómenos aparentemente similares pero de luminosidade intrínseca moi diferente; os menos luminosos continuaron chamándose novas, en tanto que aos máis luminosos se lles agregou o prefixo «super-».

Este termo foi utilizado dende a antigüidade para indicar a explosión dunha estrela branca e pequenas nas súas capas externas, as cales producen unha luminosidade que pode aumentar 100.000 veces o seu brillo orixinal. Esta luminosidade dura uns poucos días e, en ocasións, pode ser observada a simple vista dende a Terra. Ao ver un novo resplandor no ceo, os seres humanos crían que aparecera unha nova estrela. No mes de agosto de 1975, apareceu unha nova que puido ser observada a simple vista dende a Terra, durante algúns días. Esta nova xurdiu da explosión dunha xigante vermella.

As supernovas producen fulgores de luz intensos que poden durar dende varias semanas a varios meses. Caracterízanse por un rápido aumento da intensidade luminosa ata alcanzar unha magnitude absoluta maior que o resto da galaxia. Posteriormente o seu brillo decrece de forma máis ou menos suave ata desaparecer completamente.

Orixe de supernovas

Propuxéronse varios escenarios para a súa orixe. Poden ser estrelas masivas que xa non poden desenvolver reaccións termonucleares no seu núcleo, e que son incapaces de sosterse pola presión de dexeneración dos electróns, o que as leva a contraerse repentinamente (colapsar) e xerar, no proceso, unha forte emisión de enerxía. Outro proceso máis violento aínda, capaz de xerar fulgores mesmo moito máis intensos, pode suceder cando unha anana branca membro dun sistema binario pechado, recibe suficiente masa da súa compañeira como para superar o límite de Chandrasekhar e proceder á fusión instantánea de todo o seu núcleo: isto dispara unha explosión termonuclear que expulsa case todo, se non todo, o material que a formaba.

A explosión de supernova provoca a expulsión das capas externas da estrela por medio de poderosas ondas de choque, enriquecendo o espazo que a rodea con elementos pesados. Os restos eventualmente compoñen nubes de po e gas. Cando a fronte de onda da explosión alcanza outras nubes de gas e po próximas, as comprime e pode desencadear a formación de novas nebulosas solares que orixinan, despois de certo tempo, novos sistemas estelares (quizais con planetas, ao estar as nebulosas enriquecidas cos elementos procedentes da explosión).

Estes residuos estelares en expansión denomínanse remanentes e poden ter ou non un obxecto compacto no seu interior. O devandito remanente rematará por diluírse no medio interestelar ao cabo de millóns de anos. Un exemplo é RCW 86.

As supernovas poden liberar varias veces 10 elevado a 44 xulios de enerxía. Isto resultou na adopción do foe (10 elevado a 44 xulios) como unidade estándar de enerxía no estudo de supernovas.

A antimateria

En física de partículas, a antimateria é a extensión do concepto de antipartícula á materia. Así, a antimateria é unha forma de materia menos frecuente que está constituída por antipartículas en contraposición á materia común que está composta de partículas.1 2 3 Por exemplo, un antielectrón (un electrón con carga positiva, tamén chamado positrón) e un antiprotón (un protón con carga negativa) poderían formar un átomo de antimateria, do mesmo xeito que un electrón e un protón forman un átomo de hidróxeno. O contacto entre materia e antimateria ocasiona a súa aniquilación mutua, isto non significa a súa destrución, senón unha transformación que dá lugar a fotóns de alta enerxía (raios gamma) e outros pares partícula-antipartícula.

En física úsase unha barra horizontal ou macrón para diferenciar ás partículas dás antipartículas: por exemplo protón páx. e antiprotón páx. Para vos átomos de antimateria emprégase a mesma notación: por exemplo, se ou hidróxeno escríbese H, ou antihidróxeno será H.

A antimateria é a substancia máis cara do mundo, cun custo estimado duns 60.000 millóns de USD ou miligramo. A produción de antimateria, ademais de consumir enormes cantidades de enerxía, é moi pouco eficiente, ao igual que a capacidade de almacenamento, que rolda só ou 1% dás partículas creadas. Ademais, debido a que a antimateria se aniquila ao contacto coa materia, ás condicións de almacenamento -confinamento mediante campos electromagnéticos-, teñen igualmente un custo elevado.

Outra estimación do seu custo deuna ou CERN, cando dixo que custara algúns centos de millóns de franco suizo a produción dunha mil millonésima de gramo

Contra o tumor

Un equipo de científicos españois, do que forma parte o Departamento de Farmacoloxía da Facultade de Farmacia da Universidade Complutense de Madrid, demostrou o potencial antitumoral da hispanolona, unha molécula que se obtén de plantas silvestres moi comúns na Península Ibérica e presentes na flora da Comunidade de Madrid. O traballo publícao este mes de marzo a revista Oncogene.

Coordinada por Sonsoles Hortelano, do Instituto de Saúde Carlos III, a investigación realizouse en colaboración con Beatriz de las Heras e Irene Cuadrado, do Departamento de Farmacoloxía da Facultade de Farmacia da Universidade Complutense, e o doutor Lisardo Boscá, do Instituto de Investigacións Biomédicas Alberto Sols (CSIC-UAM).

Nesta investigación avaliouse a actividade antitumoral de derivados do diterpeno hispanolona, illados de especies vexetais da familia Labiadas (Ballota hispanica -comunmente coñecida como manrubio vermello-, Galeopsis angustifolia Hoff.), que están amplamente estendidas pola Península Ibérica. Obtívose unha serie de derivados cuxos efectos antitumorais se avaliaron en modelos in vitro e in vivo.

Os resultados describen que os derivados de hispanolona inducen morte celular por apoptose en diferentes liñas celulares de tumores, a través da vía de receptores de morte, diana específica das células tumorais, xa que non está presente nas células sas.

Cuásar

Os Cuásares son obxectos afastados que emiten grandes cantidades de enerxía, con radiacións similares ás das estrelas. Os cuásares son centenares de miles de millóns de veces máis brillantes que as estrelas. Posiblemente, son buratos negros que emiten intensa radiación cando capturan estrelas ou gas interestelar.

A luz que percibimos ocupa un rango moi estreito no espectro electromagnético e non todos os corpos cósmicos emiten a maior parte da súa radiación en forma de luz visible. Co estudo das ondas de raio, os radioastrónomos empezaron a localizar fontes moi potentes de raio que non sempre correspondían a obxecto visibles.

Identificáronse na década de 1950. Máis tarde víuse que mostraba un desprazamento ao vermello máis grande que calquera outro obxecto coñecido. A causa era o efecto Dopler, que move o espectro cara ao vermello cando os obxectos se afastan.

O primeiro Cuásar estudado, 3 CULOMBIOS 273 está a 1.500 millóns de anos luz da Terra. A partir de 1980 identificáronse miles de cuásares. Algúns afástanse de nós a velocidades do 90% dá da luz.

Descubríronse cuásares a 12.000 millóns de anos luz da Terra. Esta é, aproximadamente, a idade do Universo. A pesar das enormes distancias, a enerxía que chega nalgúns casos é moi grande. Como exemplo, o s50014+81 é unhas 60.000 veces máis brillante que toda a Vía Láctea.

Buratos de verme

Viaxar através dun burato de verme para curvar o espazo tempo e aparecer noutra galaxia a millóns de anos de distancia da nosa, podería supoñer unha viaxe épica se se cumpre a hipótese lanzada polo astrofísico Andrew Hamilton.

Segundo Hamilton, Buratos Negros e Brancos son as dúas caras dun burato de verme, un punto de entrada, o burato negro, un punto de saída o burato branco. O primeiro paso sería chegar ao horizonte de eventos do burato negro, tal e como xa expuxo na súa publicación de abril de 2009, en NewScientist.

Na aproximación, abriríanse unha serie de camiños que equivalerían a diferentes puntos de ataque ou realidades supersimétricas que conducen a diferentes puntos do Universo. Unha vez que nos internamos no burato negro, a aceleración é retrógrada, de forma que para o observador daría a sensación de que unhas partes permanecen paradas, mentres que no destino a aparición se produce antes que na orixe a entrada nel.

No momento da saída polo horizonte branco, apreciariamos unha retroacción ao pasado do Universo, chegando a outro lugar de destino nunha Galaxia afastada, moito máis antiga que a nosa. Se a hipótese de Hamilton fose correcta, os buratos centrais de moitas Galaxias poderían estar interconectados entre si, o que posibilitaría os puntos de entrada e de saída.